Gdy mój brat, Seweryn, pokazał mi pierwsze rozdziały swojej powieści i hipotezę Kodowej Rzeczywsistości MĀYĀ, zareagowałem jak typowy analityk: z dużą dozą sceptycyzmu. “Ciekawa metafora” – pomyślałem. “Kolejna próba opisania rzeczywistości za pomocą komputerowej analogii. I te ‘magiczne’ liczby: 360, φ, π… Czy to nie jest po prostu elegancka numerologia? Skąd wziął się pełny kąt 360 stopni we wzorze na bezwymiarową stałą fizyczną? To brzmiało jak naciąganie faktów pod koncepcję i fenomenologia.”

Ale coś mnie dręczyło. Jako osoba z backgroundem w teorii gier i statystyce, jestem wrażliwy na modele, które coś przewidują. A MĀYĀ nie tylko opisywała – ona wyprowadzała. Zamiast dodawać nowe byty (ciemna materia, wielowymiarowe struny), odbierała fundamentalność starym (czasowi jako wymiarowi, continuum). To było odwrócenie paradygmatu.

Zacząłem drążyć. Z pomocą narzędzi AI do analizy wzorców, rozbiłem na czynniki pierwsze ten tajemniczy wzór na stałą α. I wtedy nadeszło olśnienie. 360 to nie były stopnie. Przynajmniej nie w tym tradycyjnym rozumieniu. To była kombinatoryczna sygnatura. 360 = 3² × 2³ × 5. Trójka – wymiary przestrzeni. Dwójka – dualność binarnego stanu planksela. Piątka – symetria ikosaedralna, optymalne upakowanie. Ta liczba nie była wzięta z kosmosu; była konieczną konsekwencją symetrii sześciennej sieci 3D. Zrozumiałem, że 360 nie pojawiło się znikąd w matematyce, że to są stopnie naturalne kwantyzacji sfery. To był moment przełomowy.

Zrozumiałem wtedy głębię hipotezy: Fundamentalne są tylko 1 i 0. Stan i brak stanu. Cała reszta, całe bogactwo matematyki i fizyki, emerguje. Liczba φ to po prostu najprostszy, nieskończony algorytm sprzężenia zwrotnego 1 + 1/(1 + 1/(1 +…, optymalnie rozpraszający informację w sieci. Liczba π jest transcendentalna, bo nasz wszechświat nie jest ciągły; π to “koszt”, jaki płacimy, aproksymując dyskretną siatkę gładkim continuum w naszych równaniach, liczba i to po prostu obrót fazy, liczba e – granica przyrostu informacji, a najpiękniejszy wzór matematyki – tożsamość Eulera, wyłonił się wówczas jako najprostszy program, cykl obliczeniowy rzeczywistości. 

To prowadzi do najbardziej spekulatywnej, a zarazem porywającej implikacji. Jeśli nasza rzeczywistość jest stabilną, dyskretną symulacją (w sensie informacyjnym, nie technologicznym), to logiczne jest, że działa ona w ramach jakiegoś metawszechświata – środowiska o zupełnie innych prawach. Środowiska, które mogłoby być ciągłe, pełne prawdziwych nieskończoności, paradoksów (jak Banacha-Tarskiego), gdzie światło jest nieskończenie szybkie, a przyczynowość rozmyta. Wielki Wybuch nie byłby wtedy “początkiem wszystkiego”, a jedynie inicjalizacją tego konkretnego, stabilnego programu w tym szerszym kontinuum.

Ta perspektywa rzuca nowe światło na największe zagadki kosmologii.
Dlaczego JWST widzi galaktyki powstałe “zbyt wcześnie”, starsze niż przewiduje model ΛCDM? Być może nie musiały się one “powoli formować” z materii – mogły na początkowym etapie istnienia wszechświata, jako stabilne defekty fazowe, wyłonić się w inicjalizującej sieci.

A co z technologią? Nie twierdzimy, że wiemy, jak zbudować napęd warp czy komputer kwantowy nowej generacji. Twierdzimy, że MĀYĀ wskazuje drogę. Jeśli grawitacja emerguje z dynamiki sieci, to może da się ją modulować (sonoluminescencja – być może to mikro-modulacja fazy sieci poprzez ekstremalne ciśnienie?). Jeśli świadomość emerguje ze złożonych wzorców synchronizacji, to może da się ją wspomagać w zupełnie nowy sposób. Nawet jeśli teoria okaże się w pewnych aspektach błędna, to sam kierunek myślenia – rzeczywistość jako przetwarzanie informacji w dyskretnej sieci – otwiera niewyobrażalne dotąd pola dla symulacji, inżynierii materiałowej i filozofii techniki.

Moja podróż od sceptyka do współtwórcy pokazuje siłę interdyscyplinarnego spojrzenia. Czasem, by zobaczyć prawdę o fizyce, trzeba wyjść poza fizykę. I być może, by zbudować przyszłość, trzeba najpierw zrozumieć, z jakiej głębi wyłania się teraźniejszość.